7.5 C
Alba Iulia
zondag, augustus 14, 2022
No menu items!

Europa lonkt voor Karsu Donmez

zakeninturkije
Aenean volutpat elit purus. Suspendisse potenti. Cras eu pharetra felis, in lobortis erat. Pellentesque vel felis felis. Integer viverra, orci id suscipit eleifend,

De groten der aarde kennen haar al…
De carrière van de Turks-Nederlandse jazz-zangeres Karsu Dönmez (21) lijkt op een sprookje. Begonnen achter de piano in het restaurant van haar ouders, lijkt een Europese doorbraak op handen. De afgelopen jaren trad ze tot twee keer op in de Carnegie Hall in New York. En ook de programmamakers van The Voice Of Turkey zijn haar ook op het spoor. Ze heeft een uitnodiging op zak om aan het populaire programma mee te doen en zal binnenkort alvast een gastoptreden verzorgen in het populaire programma.
Het ene hoogtepunt  volgt het andere op: over twee maanden komt Karsu’s tweede cd  uit, Mojo Concerts organiseert  haar huidige  theatertour én heeft al ingetekend voor volgend  jaar en later dit jaar staat een grote tour  in Duitsland op het programma  die op touw  wordt gezet door het Duitse impressario die  ook Hans Klok grootmaakte  bij onze oosterburen.   Springplank voor het   bijna onwaarschijnlijke  verhaal is de piano in het restaurant van haar ouders in de Amsterdamse Pijp. Jarenlang werkte ze daar in de weekeinden als serveerster maar haar vader kon het niet nalaten zo nu en  dan aandacht te vragen voor de muzikale kwaliteiten van  zijn dochter. „Ik werkte als  serveerster en werd dan plots door mijn vader aangekondigd.
Stond ik daar  vaak nog met wat borden in mijn  handen.  Maar het was de beste leerschool  die ik kon wensen.”  Nu  heeft Karsu nauwelijks nog tijd om in  het restaurant op te treden.  „Op papier studeer ik nog,  maar daar kom ik niet meer  aan toe. Ik treed overal op.” Op haar zestiende al ging de Turks-Nederlandse in haar eentje naar de Verenigde Staten. De Amerikaanse ambassade bood haar een beurs nadat medewerkers haar zagen optreden op een  gala in het Amsterdamse  Krasnapolsky Hotel. Daar begon een sprookje, waarin  ze met een klein deel van de deelnemende studenten werd uitverkoren om op te treden in de beroemde Carnegie Hall in New York. Voormalig president Bill Clinton zag haar daar en was zodanig onder de indruk dat  ze elkaar afgelopen jaar in Nederland.
Ondanks dat succes werd ze  niet op het conservatorium toegelaten. Daar is Karsu inmiddels diplomatiek over: „Ik  deed teveel mijn eigen ding”,  zegt ze nu. Maar haar ouders  zagen het talent  van hun  dochter, die vernoemd
werd naar een Turks dorp  aan de grens  met Syrie, wél. „Ze waren  zo enthousiast  dat ze  5000 gulden,  die ze gespaard hadden voor  een auto, uitgaven aan een piano voor mij.”  Die piano was eigenlijk bedoeld voor een loopbaan in de klassieke muziek. Twaalf jaar lang speelde de prille twintiger Bach en Chopin. „Jazz lag niet in mijn straatje.” Maar ze verloor haar hart aan jazz toen ze twee jaar geleden teruggevraagd teruggevraagd  werd voor een optreden in Carnegie Hall. Dit keer als solist  met een zestigkoppig orkest. „Toen ik  daar optrad viel het kwartje”, zegt ze. „De muzikanten van het orkest namen me mee naar verschillende  jazzclubs en voor ik het wist stond ik daar op het podium te zingen. Toen dacht ik ’dit is zo leuk!’. Ik was voor mijn leven verknocht.  Hier moest ik mee door gaan.” Sindsdien gaat het snel. Er volgden optredens op nationale  en internationale tvzenders. Ook mocht ze optreden voor Koningin Beatrix  en Johan Cruijff. Op het North Sea Jazz Festival kreeg ze contact met de levende  legende Quincy Jones,  die verantwoordelijk is voor het Thriller-album van Michael Jackson. Hij noemde zich direct een groot fan van de   Nederlandse. Kortom, de groten der aarde  kennen haar al…En het einde lijkt nog niet in zicht. Ook anderen zagen het bijzondere talent van de Nederlandse. Gouden Kalfwinnares  Mercedes Stalenhoef volgt haar inmiddels
vier jaar om een documentaire over haar leven te maken. Eind dit jaar moet de documentaire in de bioscopen
gaan draaien.
Auteur:
Richard van de Crommert
Verschenen in:
Telegraaf 14 januari 2012

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here